به روي درد چه عاشق ، چه بي ريا خنديد
 بدون غصه و اندوه و ذره اي ترديد
 نگاه منتظرش را بسوي پنجره برد
 همان طرف که از آن سمت جاده را مي ديد
 تمام سهمش از آن زندگي نگاهي بود
 که در دقيقه آخر به آسمان بخشيد
 ميان جاده کسي نم نمک قدم مي زد
 در امتداد عبورش ستاره مي باريد

 می نویسم
 خاطرات اینده را و مقدر می کنم
 آرزوی دیدارمان رادرلحظاتی نزدیک
 طوری که هیچ یادم نیامده باشد
 طوری که هیچ یادت نیامده باشد
 می نویسم
 نام کوچکم را بزرگ درست کنار نام خودت
 ودر خاطرات آینده مصور می کنم
 چشمان زیبایت رادر حالیکه
 از پیش می دانم لبریزترین نگاهها
 در سخاوت سکوت وصل می آفریند